ما از نیازهای پیشرفت کسب و کار شما خبر داریم

وارد حساب کاربری خود شوید.

نام کاربری *
رمز عبور *
مرا به خاطر بسپار
رویدادها

رویدادها (5)

اینترنت 5g چیست و چه مزایایی دارد؟

پنج شنبه, 28 آبان 774 14:31 Written by
اینترنت ۵G دقیقا چیست؟
نسل پنجم شبکه تلفن همراه (۵G)، استانداردهای پیشنهادی برای نسل جدید ارتباطات سیار است که پس از نسل چهارم شبکه تلفن همراه فعلی ارائه می‌شود. این نسل جدید، سرعت دانلود و آپلود بیشتر و ارتباطات باثبات‌تری را به ارمغان می‌آورد. به‌صورت خلاصه می‌توان گفت که در اینترنت ۵G، در مقایسه با نسل چهارم، در هر ناحیه گجت‌های بیشتری می‌توانند به اینترنت موبایل وصل شوند و از سرعت بالاتری بهره ببرند.


این فناوری نوین انجام چه کارهایی را امکان‌پذیر می‌کند؟
یکی از کارشناسان حوزه فناوری در این رابطه می‌گوید: «هر کاری که حالا با گوشی‌ها و گجت‌های خود انجام می‌دهیم، به لطف اینترنت ۵G می‌توانیم آن‌ها را سریع‌تر و بهتر انجام دهیم.» او در ادامه می‌گوید: «به‌عنوان مثال می‌توانیم به بهره‌گیری گسترده از عینک‌های هوشمند مبتنی بر واقعیت افزوده، گجت‌های مربوط به واقعیت مجازی، ویدیوهایی با کیفیت بسیار بالاتر و اینترنت اشیاء که می‌تواند شهرها را هوشمندتر کند، اشاره کنیم. نکته‌ی هیجان‌انگیز در مورد این تکنولوژی، امکان‌پذیر شدن قابلیت‌هایی است که هنوز به فکر ما هم خطور نکرده است.»

حضور انبوهی از پهپادها را تصور کنید که برای مأموریت‌های نجات به کار گرفته می‌شوند، یا انبوهی از اتومبیل‌های خودران که برای ارتباط با یکدیگر و بررسی لحظه‌به‌لحظه ترافیک و وضعیت خیابان‌ها به اینترنت بسیار پرسرعتی نیاز خواهند داشت؛ اینترنت ۵G در عملیاتی شدن این ایده‌ها تأثیر بسزایی خواهد داشت.

اگر بخواهیم به کاربردهای معمولی‌تر بپردازیم، می‌توانیم به گیمرهای موبایلی اشاره کنیم که با استفاده از این فناوری، خیلی راحت‌تر می‌توانند از بازی‌های گرافیک بالای آنلاین بهره ببرند. استریم ویدیو در موبایل‌ها به کار راحت‌تری بدل می‌شود و کاربران بدون هیچ مشکل و دردسری می‌توانند ویدیوهای ۴K یا حتی با کیفیت بالاتر را به‌صورت آنلاین مشاهده کنند. در هر صورت می‌توان گفت که نسل پنجم شبکه تلفن همراه در انواع و اقسام زمینه‌ها، کاربردهای متنوعی خواهد داشت.

کارکرد این فناوری چگونه است؟
فناوری‌های جدید زیادی برای اینترنت ۵G توسعه یافته که هنوز شرکت‌ها برای استفاده از یک فناوری ثابت و مشخص به توافق نرسیده‌اند و هرکدام از آن‌ها در حال آزمون‌وخطا برای یافتن بهترین فناوری ممکن هستند. باندهای فرکانس بالا-از ۳.۵ گیگاهرتز تا ۲۶ گیگاهرتز و بالاتر-ظرفیت زیادی دارند اما به دلیل پایین بودن طول موج آن‌ها، وسعت کمتری را پوشش می‌دهند و با موانع معمولی فیزیکی مثل دیوارها، این سیگنال‌ها قطع می‌شوند. در همین زمینه می‌توانیم به فناوری mmWave اشاره کنیم که این شبکه سرعت اتصالات را به شکلی چشمگیر افزایش می‌دهد و چندی پیش شرکت کوالکام از نخستین آنتن مبتنی بر این فناوری رونمایی کرد. اما بهره‌گیری از این فناوری و نصب زیرساخت‌های مربوط به آن تا حد زیادی هزینه‌بر است و هنوز شرکت‌ها به‌طور گسترده به استفاده از آن روی نیاورده‌اند.

آیا تفاوت محسوسی نسبت به اینترنت ۴G دارد؟
بله، این یک تکنولوژی کاملا جدید است اما احتمالا در ابتدای امر شاهد سرعت زیادی نخواهیم بود، زیرا شرکت‌های مخابراتی احتمالا در ابتدا از این فناوری برای افزایش ظرفیت شبکه‌های ۴G استفاده خواهند کرد. سرعت نهایی، بستگی به این دارد که به کدام‌یک از طیف‌های باند وصل شده باشید و این که شرکت مخابراتی موردنظر چقدر بر روی نصب دکل‌ها و فرستنده‌های جدید سرمایه‌گذاری کرده باشد.

چقدر سریع خواهد بود؟
در حال حاضر، میانگین سرعت اینترنت ۴G حدود ۴۵ مگابیت بر ثانیه است اما شرکت‌ها همچنان امیدوارند که سرعت ۱ گیگابیت بر ثانیه را عملی کنند. شرکت کوالکام اعلام کرده که در دنیای واقعی، می‌توانیم از اینترنت ۵G انتظار ارائه‌ی ۱۰ یا ۲۰ برابر سرعت بیشتر را داشته باشیم. این سرعت مربوط به شبکه‌های ۵G است که در کنار شبکه‌های ۴G فعلی ساخته و عملیاتی خواهد شد. شبکه‌های ۵G تکی که از فرکانس‌های بسیار بالا بهره می‌برند، به‌راحتی می‌توانند سرعت بالای یک گیگابیت بر ثانیه را عملی کنند. البته این شبکه‌ها حداقل چند سال دیگر ارائه می‌شوند.

چرا به این فناوری نیاز داریم؟
روزبه‌روز به آمار کاربران گجت‌هایی مانند ساعت‌های هوشمند، گوشی‌ها و تبلت‌ها افزوده می‌شود و به همین خاطر حجم استفاده از اینترنت موبایل به‌صورت فزاینده‌ای رو به افزایش است که بخش زیادی از آن به استریم ویدیو و موسیقی برمی‌گردد. شبکه‌های ارتباطی فعلی در حال اشباع شدن هستند و مثلا وقتی هزاران نفر در یک مکان محدود می‌خواهند از اینترنت موبایل بهره ببرند، شبکه مذکور به مشکل برمی‌خورد. فناوری ۵G به‌راحتی می‌تواند به‌صورت همزمان به هزاران گجت موجود در یک منطقه‌ی محدود سرویس دهد که این مزیت در موارد مختلف تا حد زیادی مثمر ثمر خواهد بود.

چه زمانی ارائه می‌شود؟
بسیاری از کشورها بعد از ۲۰۲۰ سرویس‌های مبتنی بر این فناوری را ارائه می‌دهند اما در این میان می‌توانیم به شرکت مخابراتی قطری «اوریدو» (Ooredoo) اشاره کنیم که به‌صورت محدود این فناوری را عملیاتی کرده است. سه اپراتور بزرگ کره جنوبی هم قرار است در سال ۲۰۱۹ این فناوری را ارائه دهند و شرکت‌های چینی هم در تلاش هستند سرویس‌های خود را در سال ۲۰۱۹ عملیاتی کنند.

آیا باید یک گوشی جدید بخریم؟
متأسفانه جواب این سوال مثبت است. زمانی که در بین سال‌های ۲۰۰۹ تا ۲۰۱۰ فاز ابتدایی فناوری ۴G عملیاتی شد، قبل از گسترده شدن این فناوری، گوشی‌های زیادی عرضه شدند که با این فناوری سازگار بودند اما کاربران آن‌ها در بسیاری از مکان‌ها نمی‌توانستند از این اینترنت بهره ببرند. به همین خاطر این افراد احساس می‌کردند که پول اضافه‌ای را برای یک فناوری نه‌چندان کاربردی پرداخت کرده‌اند.

به همین خاطر، این بار شرکت‌های سازنده احتمالا این بار مرتکب این اشتباه نخواهند شد و تعداد زیادی از گجت‌های سازگار با فناوری ۵G را در انتهای سال ۲۰۱۹ عرضه می‌کنند، زمانی که زیرساخت‌های مربوط به آن در کشورهای زیادی عملیاتی شده باشد. این گوشی‌ها می‌توانند بدون هیچ دردسری از شبکه‌های ۴G و ۵G بهره ببرند.

آیا ارائه این فناوری به معنای پایان اینترنت سیمی است؟
جواب این سوال خیر است. شرکت‌های اینترنتی و دولت‌ها بودجه‌ی زیادی را برای زیرساخت‌های مربوط به اینترنت سیمی صرف کرده‌اند و این زیرساخت‌ها به این زودی‌ها کنار نخواهند رفت. هرچقدر هم ارتباطات بی‌سیم پرسرعت‌تر و بهتر شوند، قیمت آن‌ها معمولا بیشتر از اینترنت‌های سیمی خواهد بود و به همین خاطر تا چندین سال دیگر، اینترنت سیمی همچنان پرطرفدار باقی می‌ماند.

آیا اینترنت ۵G در مناطق روستایی هم ارائه می‌شود؟
در بسیاری از کشورها، ساکنان مناطق روستایی خواهان دستیابی به اینترنت پرسرعت‌تر هستند. اما اینترنت ۵G راه‌حل این مشکل نخواهد بود، زیرا برای این فناوری از باندهای فرکانس بالا استفاده می‌شود که با وجود بهره‌گیری از ظرفیت زیاد، مناطق محدودی را پوشش می‌دهند. به همین خاطر برای ارائه‌ی اینترنت ۵G باید دکل‌ها و فرستنده‌های متعددی نصب شود که چنین هزینه‌ای برای مناطق روستایی چندان به‌صرفه نیست. شاید بعد از گذشت چند سال، دولت‌ها با ارائه‌ی مشوق‌های مالی، منجر به راه‌یابی این فناوری به مناطق روستایی شوند.

فرمول جدید برای مجوز کسب وکار اینترنتی ‎

پنج شنبه, 28 آبان 774 14:31 Written by

دولت سعی کرده با ایجاد نهادهایی مانند «هیات مقررات‌زدایی و تسهیل صدور مجوزهای کسب‌وکار»، مستقر در وزارت امور اقتصادی و دارایی گام اثربخشی در حمایت از توسعه کسب‌وکارها بردارد، با این حال، حضور سازمان‌های موازی دولتی باعث شده بسیاری از کسب‌وکارهای جدید که عمدتا از جنس استارت‌آپ بوده در مسیر فرسایشی پرپیچ و خم دریافت مجوز فعالیت، دریافت «ای نماد» و استعلام از سوی سازمان‌های مختلف سال‌ها گرفتار و سردرگم شوند. به این منظور هفته گذشته در جلسه هیات مقررات‌زدایی وزارت امور اقتصاد و دارایی که به منظور ساده‌تر کردن روش دریافت درگاه اینترنتی برای کسب‌وکارهای اینترنتی برگزار شده بود، ایجاد پنجره واحد پیشنهاد شد تا کسب‌وکارهای متقاضی بتوانند در زمان کوتاه‌تری مجوزهای لازم را برای درگاه اینترنتی دریافت کنند. به دنبال برگزاری جلسه هفته گذشته همچنین مقرر شد، هیات مقررات‌زدایی و تسهیل صدور مجوزهای کسب‌وکار درباره این پیشنهاد رای‌گیری کند.

به گفته رمضانعلی صادق‌زاده، رئیس مرکز توسعه تجارت الکترونیک، در گفت‌وگو با «دنیای اقتصاد» مقرر شده متقاضی درگاه پرداخت الکترونیکی در صورت داشتن مجوز فعالیت معتبر از مراجع ذی‌ربط، درخواست خود را برای دریافت درگاه پرداخت الکترونیکی به بخش واحد که قرار است ظرف یک ماه آینده ایجاد شود، ارائه دهد. پس از راستی‌آزمایی اطلاعات و مشخص شدن صحت مرکز توسعه تجارت الکترونیکی ضمن ارائه «ای نماد» به متقاضی، درخواست وی را نهایتا تا دو روز به بانک مرکزی برای ارائه درگاه پرداخت ارسال می‌کند.

الزام به دریافت «ای نماد» در حالی است که این مجوز سال‌هاست به محل بحث و چالش متولی آن یعنی سازمان توسعه تجارت الکترونیکی با کسب‌وکارهای اینترنتی تبدیل شده و همچنان ادامه دارد. سازمان توسعه، این نماد را مهر تأییدی بر کسب‌وکارها و ابزار نظارتی مؤثری می‌داند اما از نظر مالکان کسب‌وکارها این نماد الکترونیکی ناکارآمد است.‌ به گفته نیما امیرشکاری، مدیر گروه بانکداری الکترونیک پژوهشکده پولی و بانکی بانک مرکزی در گفت‌وگو با «دنیای اقتصاد»، ضمن دست و پاگیر بودن این مجوز اشاره داشت کسب‌وکارهای اینترنتی با مجوز فعالیتی که کسب کردند می‌توانند دستگاه POS دریافت کنند، اما همین کسب‌وکارها برای افتتاح یک سایت و دریافت درگاه پرداخت اینترنتی باید ماه‌ها در فرآیند دریافت نماد اعتماد الکترونیکی درگیر شوند.

این در حالی است که برخی سایت‌ها همچنان فعالیت‌های غیرقانونی و پولشویی انجام می‌دهند، بنابراین متولی این نماد نتوانسته تاکنون مدیریت کارآمدی درباره استعلام و نظارت کسب‌وکارهای الکترونیکی انجام دهد. همچنین در این راستا، میلاد جهاندار، دبیر انجمن فین‌تک ایران در گفت‌وگو با «دنیای اقتصاد»، با اشاره به انتقادات و تجربه مدیران «فین‌تک‌»ها برای دریافت «ای‌نماد» بیان کرد: مرکز توسعه تجارت الکترونیک، با طولانی و فرسایشی کردن فرآیند اعطای این نماد، نشان داده که مغایر با وظیفه اصلی خودش که حمایت از راه‌اندازی کسب‌وکارها است، رفتار می‌کند. حتی این مرکز با افزودن شرایطی مانند داشتن کارت پایان‌خدمت برای دریافت «ای‌نماد»، امکان دریافت آن را برای کسب‌وکارها غیرممکن می‌کند. در پیشنهاد نه‌تنها رویکرد مجوززدایی رعایت نشده بلکه کسب‌وکارها همچنان در یک فرآیند سخت‌تری درگیر شدند. در نهایت، ماحصل همه این رفتارها و سختگیری چیزی جز ممانعت از شکوفایی و توسعه صنعت پرداخت الکترونیکی در کشور نخواهد بود. از نظر وی فرآیند فعلی برای حمایت از اعطای درگاه پرداخت الکترونیکی مشکل زیرساختی دارد و تغییراتی از این دست به هیچ‌وجه کارساز نیست.

حذف مجوز به جای مجوز جدید

از نظر صادق‌زاده، رئیس مرکز توسعه تجارت الکترونیک، در گفت‌وگو با «دنیای‌اقتصاد»، براساس قانون تجارت الکترونیکی، باید نظارتی در راستای حمایت از حقوق مصرف‌کننده انجام بگیرد که دستگاه متولی آن، وزارت صنعت، معدن و تجارت است. بنابراین برای اعطای مجوز باید مجددا اطلاعات توسط نهاد مجوزدهنده راستی‌آزمایی شود. این اطلاعات از قبیل کدملی، اطلاعات مدیرعامل شرکت، آدرس، شماره تلفن و... بوده که برای صدور «ای‌نماد» باید استعلام شود، البته این استعلام در حال‌حاضر طولانی است ولی با الکترونیکی شدن آن در فاصله زمانی کوتاهی اجرا خواهد شد و بعدها هزینه‌ای هم برای آن دریافت خواهد شد. به گفته صادق‌زاده، بانک مرکزی باید وظیفه بانکی خود را انجام دهد و وظیفه‌ای در حوزه نظارت و سیاستگذاری ندارد. در واقع، بانک مرکزی تخصص لازم برای نظارت را ندارد.

اظهارات رئیس مرکز توسعه تجارت الکترونیک درباره الزام «ای نماد» برای دریافت درگاه پرداخت از سوی بانک مرکزی در حالی بود که به گفته امیرشکاری، مدیر گروه بانکداری الکترونیک پژوهشکده پولی و بانکی بانک مرکزی در گفت‌وگو با «دنیای اقتصاد»، وقتی این تعداد مجوز و این تعداد مانع جلوی پای کسب‌وکارها قرار می‌گیرد، خروجی سالم و درستی هم ندارد. به‌نظر نمی‌رسد با این همه مجوزهای اعمال شده، جایی را کنترل کنیم یا شرکت صوری ایجاد نشود یا پولشویی نکند یا در کل فعالیت غیرقانونی نداشته باشد. یعنی این فرآیند کارآمد بوده است. در واقع، در این فرآیند مقررات دست و پا گیر و متناقض زیادی وجود دارد که باید حذف شده یا بهبود پیدا کند. این توافق همگانی است که برای رسیدن به یک فضای کسب‌وکار اقتصادی کارآمد و رقابتی، لازم است بخشی از مقررات ناکارآمد حذف شوند. وی افزود: یک کسب‌وکار با همان مجوز اتحادیه می‌تواند دستگاه POS بگیرد ولی برای گرفتن درگاه پرداخت اینترنتی باید مجوز‌ نماد دریافت کند.

 این فرآیند نشان می‌دهد ما نه تنها مجوز زدایی نمی‌کنیم، بلکه برای کسب‌وکاری که عادی بوده و از طریق POS درگاه پرداخت الکترونیکی داشته، برای اینکه همان کسب‌وکار یک سایتی افتتاح کند، یک مجوز دیگری هم سر راه آن قرار می‌دهیم. نه تنها تاثیر مثبتی در روند کار نداشته بلکه نمی‌تواند جلوی چیزی را بگیرد، موانعی را نیز جلوی کسب‌وکارهایی که واقعا نیاز به حمایت دارند ایجاد می‌کند. وی خاطر نشان کرد: با توجه به شرایط فعلی اقتصاد کشور، یکی از این کسب‌وکارهای موثر در رونق اقتصاد، کسب‌وکارهای اینترنتی هستند که مطابق نرم دنیا و پیشرفت فناوری دارند حرکت می‌کنند. بسیاری کسب‌وکارهایی که در نقاط دور افتاده کشور امکان ارائه کالا و خدمات را در فضای عمومی و شهری نداشتند و بازارهای آنها محدود بود به این روش، توانستند ارائه خدمات و کالا کنند. بنابراین، این فعالیت‌ها باید مورد حمایت قرار بگیرند. در شرایطی که این کسب‌وکارها حتی مجوزهایی هم از اتحادیه‌های مربوطه گرفتند که همین مجوزها هم اضافی هستند، بعد از گرفتن آن مجوز بازهم یک مسیر صعب‌العبور به نام ای‌نماد مجددا برای استعلام همان اطلاعات سر راه کسب‌وکارها قرار می‌گیرد.

صادق زاده: بانک مرکزی تخصص نظارت ندارد

رئیس مرکز توسعه تجارت الکترونیک معتقد است بانک مرکزی تخصص لازم را برای نظارت ندارد، اظهارات وی در حالی است که از نظر دبیر انجمن فین‌تک ایران در گفت‌وگو با «دنیای اقتصاد»، حوزه تخصصی بانک مرکزی سیاست امور بانکی از جمله پرداخت‌های الکترونیکی است، آیا ابزار و قدرت‌های نظارتی آن در حوزه پرداخت‌های الکترونیکی کمتر یا ضعیف تر از این مرکز است؟ بانک مرکزی در حال حاضر بر اعطای دستگاه‌های POS نظارت دارد که چندین برابر درگاه‌های اینترنتی هستند. از طرفی، بانک مرکزی به‌عنوان یک نهاد جامع‌تر از مرکز توسعه تجارت الکترونیک دسترسی بیشتری به اطلاعات دارد. به هر حال، کسب‌وکارها در یک دهه گذشته تجربه خوبی از مدیریت این حوزه از سوی مرکز توسعه تجارت الکترونیک نداشتند.

به گفته وی، تصور غلطی که در مراکز نظارتی اینچنینی وجود دارد این است که فکر می‌کنند درگاه اینترنتی فقط در وب‌سایت استفاده می‌شود در صورتی که الان خدمات دیگری مانند پرداخت کرایه تاکسی هم با این درگاه انجام می‌شود. در واقع؛ وب‌سایت وجود ندارد ولی از زیرساخت درگاه پرداخت استفاده می‌کنیم. پس بهتر است نظارت بر فرآیند شکل‌گیری این پرداخت‌ها و استعلام و تجمیع اطلاعات از سوی یک نهاد متخصص مانند بانک مرکزی انجام بگیرد.

چگونه آدرس ip خود را در شبکه های مختلف پیدا کنیم؟

پنج شنبه, 28 آبان 774 14:30 Written by
به گزارش روزپلاس؛شبکه‌های کامپیوتر و اینترنت، کامپیوترها (کامپیوترهای بزرگ و کوچک حتی گوشی‌های هوشمند) را به اسمی که شما به آن‌ها می‌دهید شناسایی نمی‌کنند. ظاهرا کامپیوترها عاشق عدد و رقم هستند، اعدادی که به عنوان شناسه استفاده می‌شوند و به آن‌ها آدرس‌های آی پی (IP) می‌گویند.
 
«IP» مخفف «پروتکل اینترنت» (internet protocol) است که بخشی از پروتکل کنترل انتقال/پروتکل اینترنت (TPC/IP) محسوب می‌شود که برای رعایت اختصار به آن IP می‌گویند. بیشتر شبکه‌ها از TCP/IP بعنوان زبان ارتباطی استفاده می‌کنند.
 
کامپیوترها در واقع چند آدرس IP دارند. یکی از این آدرس‌ها مربوط به نحوه برقراری ارتباط کامپیوتر با اینترنت است که آدرس IP روتر (router) محسوب می‌شود. معمولا سرویس دهنده اینترنت (ISP) این آدرس IP را تعیین می‌کند؛ و در مقابل، روتر ترافیک کل را از کامپیوتر به اینترنت منتقل می‌کند. بنابراین اگرچه یک وب سایت تنها درخواستی را از آدرس IP در روتر دریافت می‌کند، روتر می‌داند که چطور اطلاعات را از کامپیوتر یا به کامپیوتر ارسال کند (به مین خاطر است که به آن روتر می‌گویند).
 
کامپیوترها در شبکه‌های داخلی مانند وای-فای (Wi-Fi) یا اترنت (Ethernet)، در خانه یا اداره، آدرس IP خاص خود را دارند که معمولا توسط روتر تعیین می‌شود. بدین ترتیب تمام نودهای (node) موجود در شبکه داخلی امکان برقراری ارتباط دارند. پروتکلی که روتر به کمک آن آدرس IP را تعیین می‌کند، پروتکل کنترل پویای هاست (Dynamic Host Control Protocol – DHCP) نام دارد.
 
اگر آدرس IP شما مشخص شده باشد، معمولا از نوع IP دینامیک یا پویا است چرا که موقتی بوده و روتر می‌تواند دفعه بعدی آدرس IP متفاوتی به نود مدنظر بدهد. هرچند می‌توانید «آدرس‌های IP ثابت» برای کامپیوترتان تعریف کنید بدین ترتیب دیگر هرگز امکان تغییر نیست. این مدل IP برای برخی شبکه‌های ارتباطی مهم است به خصوص اگر پیدا کردن چندین و چندباره همان node اهمیت داشته باشد. همچنین می‌توانید آدرس IP ثابتی برای روتر داشته باشید که بیشتر مثلا برای استفاده در وب سرور مفید خواهد بود اما قطعا سرویس دهنده اینترنت در قبالش هزینه بیشتری مطالبه می‌کند.
 
آدرس IP معمولا یک عدد 32 بیتی است که بصورت چهار عدد دهدهی بین 0 تا 255 نشان داده می‌شود که با نقطه ازهم جدا می‌شوند. هر مجموعه سه رقمی را یک اکتاو می‌گویند. که IP نسخه 4 (IPv4) نامیده می‌شود. با این IP در تئوری می‌توانید بین 0.0.0.0 تا 255.255.255.255 عدد داشته باشید. اما این روش نهایتا به بیشتر از ۴ میلیارد آدرس IP می‌رسد که کافی نیست.
 
به همین خاطر در حال حاضر IPv6 داریم که 128 بیتی است و از چهار تا 16 اکتاو دارد. که عددش بسیار بزرگتر از 4 میلیارد می‌شود یعنی 34 با 37 صفر پس از آن (یا 2 به توان 128). یعنی 340,282,366,920,938,463,463,374,607,431,768,211,455.
 
دانستن موارد بالا خوب است، اما چطور عدد آدرس IP خود را پیدا کنید؟
 
یافتن آدرس IP عمومی/ اینترنت
شاید گاهی نیاز باشد که آدرس IP روترتان را که سرویس دهنده اینترنت تعیین کرده است، بدانید. دانستن آدرس IP به خصوص برای تماس های VoIP یا نرم افزارهای کنترل از راه دور به کار می‌آید.
 
آدرس IP اطلاعات زیادی از شما دارد به خصوص اسم سرویس دهنده اینترنت و مکان‌تان (که به آن GeoIP می‌گویند). علتش این است که سرویس دهنده اینترنت بازه‌ای از آدرس‌های IP را تقسیم و توزیع می‌کند. پیدا کردن سرویس دهنده اینترنت و مکان عمومی شما براساس آدرس IP بسیار بسیار ساده است.
 
برای بررسی آدرس IP عمومی روترتان فقط کافی است عبارت «what is my ip» را در گوگل سرچ کنید.
 
سایت‌های متعددی هستند که دقیقا همین کار گوگل را انجام می‌دهند. علت اینکه آن‌ها می‌توانند IP شما را ببینند این است که وقتی از سایت آن‌ها بازدید می‌کنید، روتر شما درخواست بازدید از سایت را می‌دهد و درنتیجه آدرس IP نشان داده می‌شود. سایت‌هایی مثل WhatIsMyIP.com ،IPLocation و WhatIsMyIP Address.com چند قدم فراتر رفته و اسم سرویس دهنده، اسم شهر (اگر اسم شهر را ندانید) و گاهی حتی نقشه را هم به شما نشان می‌دهند.
 
اما اطلاعات GeoIP مصون از هرگونه خطا و اشتباه است. معمولا، در مواردی که سرویس دهنده کامپیوتر واقعی نباشد، مکان بصورت تقریبی نشان داده می‌شود. برای جستجو در این سایت‌ها باید حتما وی پی ان (VPN) خاموش باشد. پیدا کردن آدرس واقعی IP عمومی مستلزم جستجویی است که شما را به سرویس دهنده اینترنت می‌رساند.
 
پیدا کردن آدرس IP داخلی
هر دستگاهی که به شبکه داخلی‌تان وصل می‌شود چه در محیط کار باشد یا در خانه، یک آدرس IP دارد (کامپیوتر، گوشی هوشمند، تلوزیون هوشمند شبکه پرینتر و …). فرقی هم نمی‌کند که از اینترنت وای-فای استفاده می‌شود یا اترنت. در هر صورت هرگونه برقراری ارتباط میان این دستگاه‌ها با اینترنت یا با یکدیگر از طریق روتر، یک آدرس IP دارد.
 
در ابتدایی‌ترین حالت شبکه، آدرس IP روتر بصورت 192.168.0.1 خواهد بود، که به آن «گیت وی» (gateway) می‌گویند (اتصال میان دو شبکه نامتشابه کامپیوترى که دو شبکه ارتباطى متفاوت و مجزا را به هم وصل مى‌کند). وقتی به دنبال آدرس IP سایر دستگاه‌ها می‌گردید، این عدد را زیاد مشاهده خواهید کرد که نشان می‌دهد روترتان با استفاده از DHCP آدرس IP دستگاه‌ها را به گونه‌ای تعیین می‌کند که ارقام فقط در اکتاو آخر تغییر دارند مانند 192.168.0.101 یا 192.168.0.102 که به طیف و بازه‌ای بستگی دارد که روتر تعریف می‌کند.
 
این روند تقریبا در تمام شبکه‌های داخلی یکسان است چرا که پشت روتر پنهان می‌شوند و روتر ارتباط را در گروه‌های مناسب برقرار می‌سازد. چنانچه شبکه داخلی بزرگی دارید، عدد دیگری به نام شبکه ثانویه یا زیرشبکه (subnet) نیز شبکه را گروه‌بندی می‌کند. 255.255.255.0 ماسک زیرشبکه (subnet mask) است که بیشتر شبکه‌های خانگی استفاده می‌کنند.
 
حال چطور آدرس IP را پیدا کنید؟ برای پیدا کردن آدرس IP در ویندوز تنها چیزی که نیاز دارید command prompt است. فقط کافی است که در پنجره جستجوی ویندوز عبارت «cmd» را تایپ کنید. در کادر بازشده عبارت «ipconfig» را تایپ کنید.
 
علاوه بر آدرس IP چیزهای دیگری نیز معلوم می‌شوند: آدرس IPv4، ماسک زیرشبکه، به علاوه Gateway پیش فرض (که همان روترتان است) را نیز مشاهده می‌کنید. به قسمت بالای ردیف داده‌ها در قسمت میانی توجه کنید که نوع ارتباط را نشان می‌دهد: «Ethernet adapter Ethernet». اگر از وای فای استفاده می‌شد اطلاعات تحت عنوان «Wireless LAN adapter Wi-Fi» می‌آمدند.
 
فرایند جستجو برای لپ تاپ‌های مک کمی راحت‌تر است. از System Preferences گزینه Network را انتخاب کنید. روی نوع ارتباط در سمت چپ کلیک کنید تا IPهای این نوع ارتباط را مشاهده کنید. باید روی تب TCP/IP در قسمت بالا کلیک کنید یا اینکه می‌توانید مستقیم سراغ Terminal رفته و درست همانند جستجو در ویندوز عبارت «ipconfig» را تایپ کنید.
 
برای پیدا کردن آدرس IP روی آیفون از منوی Settings>Wi-Fi روی «i» در دایره‌ای کنار شبکه‌ای که در آن هستید کلیک کنید. با این کار آدرس IP، زیرشبکه و روتر (gateway) همه در تب DHCP نشان داده می‌شوند.
 
برای پیدا کردن IP سایر دستگاه های موجود در شبکه اینترنت‌تان باید وارد روتر شوید. دسترسی شما به روتر به برند روتر و نرم افزار آن بستگی دارد. بطور کلی،باید آدرس IP گیت وی روتر را در مرورگر وب در همان شبکه اینترنتی تایپ کنید تا دسترسی به آن فراهم شود. از آنجا باید به چیزی شبیه «دستگاه های وصل شده» (attached devices) برسید. از این قسمت لیست کاملی از تمام دستگاه‌هایی نشان داده می‌شود که در حال حاضر به شبکه‌تان وصل هستند که این لیست شامل آدرس IP هر کدام از دستگاه ها نیز می‌شود.

کارهایی که از دردسرهای سایبری شما می کاهد

پنج شنبه, 28 آبان 774 14:30 Written by

بسیاری از کاربران از به مخاطره افتادن اطلاعات شخصی و حریم خصوصی خود همواره هراس دارند؛ بنابراین همواره در تلاشند تا بتوانند با رعایت برخی نکات امنیت سایبری دستگاه‌های الکترونیکی متصل به اینترنت خود را بالا برده و در دام دردسرهای اینترنتی نیفتند.

به گزارش ایسنا، به نقل از وب‌سایت forbes، به گفته کارشناسان و متخصصان فعال در حوزه امنیت سایبری، رعایت برخی از نکات ریز و بی‌اهمیت می‌تواند تا حد زیادی به افزایش ضریب امنیت سایبری دستگاه‌های الکترونیکی متصل به اینترنت کمک کند.

 بر اساس تازه‌ترین گزارشی که محققان و پژوهشگرانی که در موسسه چک پوینت فعالیت می‌کنند، ارائه داده‌اند می‌توان گفت که موارد زیر درصورتی که توسط کاربران رعایت نشود، می‌تواند حریم خصوصی آن‌ها را به شدت به مخاطره بیندازد و راهی برای هکرها و مجرمان سایبری بازی کند تا به اطلاعات شخصی آن‌ها دسترسی پیدا کنند.

در زیر به مهم‌ترین مواردی که در افزایش ضریب امنیت اطلاعات کاربران اشاره شده است:

۱. افراد غریبه و ناشناس را در شبکه‌های اجتماعی دنبال نکنید

ممکن است این روزها برای بسیاری از کاربران و علاقمندان به شبکه‌های اجتماعی، داشتن تعداد فالوور و دنبال‌کنندگان زیاد مایه افتخار باشد اما جالب است بدانید بیش‌ترین حملات سایبری و فیشینگی از طریق داشتن افراد ناشناس و غریبه و راه دادن آن‌ها به حساب‌های کاربری شخصی در شبکه‌های اجتماعی است.

۲. گذرواژه حساب‌های کاربری خود را تغییر دهید

یکی دیگر از راه‌هایی که همواره کارشناسان فعال در حوزه امنیت سایبری به کاربران پیشنهاد می‌کنند، تعویض زود به زود گذرواژه یا رمز عبور حساب‌های کاربری مختلفی است که هر روزه از آن استفاده می‌کنند.

۳. نرم‌افزارهای خود را به‌روزرسانی کنید

کاربران با به‌روزرسانی و آپدیت کردن نرم‌افزارهای مورد استفاده خود قادر خواهند بود به بهترین و به‌روزترین نسخه از نرم‌افزارهای موردنظر خود دسترسی پیدا کنند چراکه معمولا شرکت‌های توسعه‌دهنده مختلف همواره با انتشار به‌روزرسانی‌های امنیتی و جدید، سعی دارند امنیت سایبری گوشی‌های کاربران را افزایش دهند.

۴. هر فایلی را دانلود نکنید

یکی از عواملی که موجب می‌شود بسیاری از کاربران مورد هجوم و حملات بدافزاری، ویروسی، باج‌افزاری و فیشینگی واقع شوند، آن است که در پیام‌رسان‌ها و شبکه‌های اجتماعی هر فایلی را اعم از تصویر، ویدیو و فایل صوتی باز کرده و دانلود می‌کنند. لازم است کاربران به این نکته توجه داشته باشند که دانلود فایل‌های آلوده می‌تواند بدافزار و ویروس‌های خطرناکی را با خود وارد گوشی شما کند که نتایج و عواقب ناخوشایندی همچون سرقت اطلاعات شخصی کاربر را به دنبال دارد.

۵. اطلاعات خود را پشتیبانی کنید

کاربران به‌منظور حفاظت از اطلاعات ذخیره شده خود در گوشی، باید هر از گاهی از تمامی داده‌های موبایل خود یک نسخه پشتیبان تهیه کرده و به اصطلاح از آن پشتیبان بگیرند.

۶. ورود دو مرحله‌ای را فعال‌سازی کنید

یکی دیگر از مواردی که در افزایش امنیت حساب‌های کاربری شبکه‌های اجتماعی کمک می‌کند، فعال‌سازی ورود دو مرحله‌ای است که به کاربر اجازه می‌دهد هنگام ورود به اکانت موردنظر، در ابتدا یک کد دریافت کرده و سپس با تایپ کد مربوطه در آن، وارد اکانت خود شوند.

۷. پس از هربار استفاده، از حساب کاربری خود خارج شوید

این نکته وقتی که گوشی شما به سرقت می‌رود و یا گم می‌شود، کاربرد بیش‌تری دارد چراکه هکرها قادر نخواهند بود، به‌راحتی به اطلاعات موردنظر خود دسترسی پیدا کنند.

۸. سیستم عامل گوشی هوشمند خود را به‌روزرسانی کنید

شرکت‌های توسعه‌دهنده سیستم‌های عامل مختلف نظیر گوگل و اپل، همواره با انتشار به‌روزرسانی‌های امنیتی و نرم‌افزاری سعی دارند علاوه بر عرضه قابلیت‌های جدید و منحصر بفرد، امنیت سایبری دستگاه‌های مجهز به اندروید و iOS را نیز بالا ببرند. بنابراین دریافت نسخه‌های به‌روزرسانی سیستم‌های عامل موردنظر، می‌تواند تا حد زیادی دستگاه الکترونیکی کاربران را از خطر نفوذ هکرها حفظ کند.

١٢ روش برای کاهش هزینه اینترنت

پنج شنبه, 28 آبان 774 14:29 Written by
به گزارش صبحانه،اپراتورها می‌گویند بیشترین مصرف اینترنت در ایران برای تماشای ویدیو است. حتما برای خودتان هم پیش آمده یا کاربرانی را دیده‌اید که همیشه بابت زود تمام‌شدن بسته‌های اینترنتی‌شان ناراضی و گله‌مند هستند. ممکن است شما ویدیوهای زیادی تماشا ‌کنید. ویدیوهایی که غالبشان محتوای مفیدی ندارند و تنها هزینه بی‌دلیل به شما تحمیل می‌کنند. بنابراین حواستان به تماشای ویدیوها  باشد.
 
  از طرح‌های اینترنت رایگان اپراتورها استفاده کنید. به‌ عنوان مثال در حال حاضر همراه اول بسته‌ای را ارایه کرده است که اینترنت را در ساعات یک شب تا ٧ صبح رایگان کرده است.
 
  استفاده از فیلترشکن‌ها و «وی‌پی‌ان»‌ها تأثیر زیادی روی از دست‌رفتن حجم اینترنت دارند. این نرم‌افزارها طوری عمل می‌کنند که ترافیک اینترنت از روی سرورهای خارجی و بین‌المللی به دست کاربر می‌رسد. بنابراین هزینه و مصرف ترافیک بین‌الملل کاربران نسبت به گذشته افزایش پیدا می‌کند. اگر نیازی به فیلترشکن ندارید، آن را به صورت موقت از دسترس خارج کنید.
 
  حتی اگر از پیام‌رسان‌های داخلی مثل سروش به تماشای فیلم‌ها و سریال‌ها که درظاهر اینترنت رایگان دارند، می‌نشینید، اگر فیلترشکن یا وی‌پی‌ان شما باز باشد، ترافیک اینترنت داخلی از روی سرورهای بین‌المللی فراخوانی می‌شود و به مثابه اینترنت بین‌الملل است که تعرفه‌ای حساب می‌شود.
 
  اگر می‌خواهید در مصرف داده سیم‌کارت ایرانسل، همراه اول، رایتل و... صرفه‌جویی کنید، بهترین روش خاموش‌کردن آن در زمانی است که مورد استفاده قرار نمی‌گیرد. با این کار از دسترسی برنامه‌های پس‌زمینه به اینترنت جلوگیری می‌کنید.
 
  گزینه دانلود خودکار عکس، فیلم و موسیقی در اپلیکیشن‌های پیام‌رسان را غیر فعال کنید تا بتوانید بخش دانلود گوشی هوشمندتان را مدیریت کنید.
 
  اگر گوشی هوشمند شما با سیستم اندروید پشتیبانی می‌شود، می‌توانید به راحتی مصرف دیتای تلفن اندرویدی خود را کنترل کنید.  برای این کار با رفتن به بخش تنظیمات گوشیتان از مصرف دیتا، زمان و مقدار استفاده‌شده داده به ازای هر برنامه آگاه می‌شوید و آنها را مدیریت  می‌کنید.
 
  یک‌سری برنامه‌هایی وجود دارند که مستعد استفاده از اینترنت هستند. از این رو بهتر است از نسخه‌های سبک‌تر آنها به‌ عنوان جایگزین استفاده کنیم. برای این کار با متخصص در بخش تنظیمات تلفن‌های همراه هوشمند  مشورت کنید.
 
  اگر نمی‌خواهید اپلیکیشن‌هایی که فقط با مصرف دیتای شما کار می‌کنند را حذف کنید، حداقل مصرف اینترنت داده را در پس‌زمینه برای آنها محدود کنید. برای این منظور کافی است به تنظیمات گوشی رفته و گزینه « Restrict app background data » را فعال کنید. دقت داشته باشید که با این کار اعلانات این برنامه‌ها نیز غیر فعال خواهند شد.
 
  یکی از روش‌های جالب و کاربردی برای کاهش هزینه اینترنت استفاده از محتوای کش‌شده است. به‌عنوان نمونه برنامه Google Maps از قابلیت کش‌کردن نقشه‌ها برای دسترسی آفلاین استفاده می‌کند. همچنین اپ Spotify با کش‌کردن موزیک‌ها و لیست موزیک‌های خود در تلفن همراه این امکان را برای کاربران فراهم می‌آورد تا در زمانی که به اینترنت دسترسی ندارند، به صورت آفلاین از آنها استفاده کنند.
 
  برخی از برنامه‌ها مثل اینستاگرام و توییتر ویژگی‌هایی دارند که می‌توانید استفاده از دیتا را توسط آنها محدود کنید. مثلا در اینستاگرام  « Use less data » را در بخش « Cellular Data Use » فعال کنید تا بدین ترتیب از این ویژگی اینستاگرام بهره‌مند شوید. در توییتر هم در منوی سمت چپ با دسترسی به مسیر  Setting and Privacy > Data Usage  می‌توانید پخش ویدیو‌ها را کنترل کنید تا در مصرف اینترنت‌تان صرفه‌جویی شود.
 
  حتما می‌دانید که تماشای ویدیوها با کیفیت بالا اینترنت زیادی را مصرف می‌کنند. بنابراین تا حد امکان از مشاهده آنلاین ویدیو خودداری کنید. چنانچه نیاز به تماشای ویدیو داشتید، سعی کنید که کیفیت پخش آن را به حداقل شرایط ممکن کاهش دهید. کاهش کیفیت ویدیو منجر به کاهش مصرف حجم اینترنت می‌شود.